Blog Archief

One Eye Vision

Bent u op zoek naar de fotografie site van One Eye Vision, klik dan hier:

http://www.1ivision.nl

Disclaimer

Copyright

De foto's en teksten van deze site mogen niet worden verveelvoudigd en/of worden opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op andere manier, hetzij op papier, hetzij digitaal; zonder voorafgaande toestemming van de auteur:

Gerry van Roosmalen.
Boskantseweg 96
5492 VC Sint Oedenrode
+31(0)413490890
+31(0)655337196
www.1ivision.nl

Vancouver at night

Timelaps geschoten vanuit onze hotelkamer in Vancouver vanaf de 24ste verdieping.

Regen, Muggen en meer van Canada

Vrijdag 21 juni

De hele nacht heeft het geregend. We verlaten de camping, maar niet voordat we ons vuilwater hebben gedumd en vers water hebben ingeslagen. In Banff vullen we ook de benzinetank tot de rand toe vol. Bij het afrekenen hoor ik dat ze bezig zijn om met zandzakken de Bow river in te dammen. En dan valt het hier nog mee. Het blijkt dat hele delen van Calgary onder water staan en er rekening mee wordt gehouden dat er ruim 100.000 mensen moeten worden geevacueerd.

De snelweg richting Calgary is afgesloten, netzoals de Bow Park Way waar we gisteren nog gereden hebben. Voor onze planning maakt het niet zo heel veel uit. We hebben enkel een paar wandelingen niet kunnen doen en zouden toch al richting Lake Louise gaan. De snelweg ligt er verlaten bij. Een enkele camper verlaat Banff en zo af en toe komt een vrachtwagen met zand of een buldozer ons tegemoet.

1EV 5012

Vanaf de snelweg hebben we goed zicht op de Bow Rivier. We weten niet hoe breed die eigenlijk hoort te zijn, maar te zien aan de hoeveelheid bomen die nu natte voeten hebben staat het water nog steeds veel te hoog.
Hoewel we geen moment het idee hebben gehad in gevaar te zijn geweest zijn we blij als we Banff achter ons kunnen laten. Wel kijken we met iets meer aandacht naar de steile bergwanden die de snelweg flankeren. We hebben gezien wat het water allemaal mee kan sleuren en zomaar op de weg kan achterlaten.

We komen zonder problemen aan in Lake Louise. Hier maken we tijd om wat foto’s en teksten op internet te plaatsen en te kijken of er op facebook nog iets bijzonders wordt gemeld. Daarnaast bekijken we ook het nieuws en zien de foto’s van de blank staande straten van Calgary.

Terwijl hier de lucht langzaam opklaart lopen we nog even het bezoekerscentrum binnen om een stukje geschiedenis van de Rocky’s op te snuiven en te kijken welke wegen nog wel open zijn. Onze planning komt overeen met het te berijden deel van het wegennet. Even later rijden we richting ‘Field’. Een klein plaatsje met vlak daarbij een camping in het nationale park Yoho.

We komen vroeg aan op de camping en vinden een mooi plaatsje waarvandaan we goed zicht hebben op een tiental grondeekhoorns die hier vrolijk rondspringen en argwanend al die campers met hun bewoners in de gaten houden.
Nadat we even wat hebben gegeten wandelen we terug in de tijd. Tenminste dat is wat de folder op de camping ons belooft. We lopen over een mooi bospaadje waar je af en toe wat kunst en vliegwerk moet verrichten om over of onder een omgevallen boom door te komen.

Het hoogtepunt van de wandeling is het wrak van een achtergebleven locomotief uit 1907. Het is niet veel meer dan een karkas, maar als je er rekening mee houd dat het ding hier al ruim 100 jaar ligt ziet hij er nog fantastisch uit. Het fotograferen van het stuk roest neemt nog behoorlijk wat tijd in beslag maar geeft wel veel voldoening.

1EV 5070

Terug op de camping is het weer tijd om in een goed boek te duiken.

Zaterdag 22 juni

We hebben het gekletter op het dak van onze camper vannacht moeten missen. Wel is het bewolkt als we wakker worden. De bergtoppen zijn in tegenstelling tot gisterenavond niet te zien maar gaan verscholen in de donkergrijze wolken. We rijden naar Lake Emerald, waarvan we hebben gehoord dat er een mooie wandeling te doen is.

Als we aankomen is het nog redelijk fris zodat we lang staan te twijfelen wat aan te doen. Als we daaruit zijn beginnen we met de wandeling die eerst langs het groene water van het meer gaat. Ondanks het bewolkte weer is het mooi om de spiegeling van de bergen in het water te zien.

Na ongeveer 2 kilometer verlaten we het pad langs het meer en gaan verder richting het Lake Emerald basin. Het pad loopt steil omhoog. Al snel hebben we een mooi uitzicht op de bergen om ons heen en de vele heldere watertjes die in het dal bijeenkomen en daar gezamenlijk als een blauw lint richting het meer gaan.
Tijdens onze luch worden we vermaakt door een aantal eekhoorntjes die om een of andere reden mijn fotorugzak heel interresant vinden. Een van de eekhoorntjes begint de rugzak te likken en komt iedere keer als ik hem verjaag weer terug om zijn werk voort te zetten.

1EV 5167

Na weer een stuk te hebben gelopen zien we twee marmotten die zich tegoed doen aan iets wat hier ooit rondliep maar er nu niet meer herkenbaar uitziet. Het maakt ze in ieder geval minder schuw zodat ik op mijn gemak de diertjes kan fotograferen.

1EV 5191

Enkele watervallen die zich een weg gebaand hebben in de harde rotsen zijn ons volgend doel. Hoewel ze op slechts 500 meter van ons vandaan liggen is het nog een hele klus om er over het losse puin dat hier tegen de steile helling ligt bij de watervallen te komen. Nat van het zweet en moe van de inspanning nemen we hier rustig de tijd om de omgeving in ons op te nemen voordat we aan de terugweg beginnen die hoewel nu naar beneden toch erg zwaar is.

Zondag 23 juni,

We staan klaar om te vertrekken. Vandaag hoeven we niet veel kilometers te maken. De Takakkaw falls staan op het programma. We hebben geluk want de weg er naartoe is pas sinds gisteren geopend. Het moet een nogal steile weg zijn met enkele behoorlijke haarspeldbochten. Campers met een maatje meer als die van ons mogen er niet naar boven. Wij nog net wel.

Ik steek de sleutel in het contact en draai rechtsom en er gebeurt niets. Nou ja, niets een beetje gereutel van de startmotor die te weinig vermogen krijgt om de motor te laten draaien. Normaal gesproken zet ik de auto altijd in zijn achteruit in de kampeerplekken zodat het makkelijker is om weer weg te rijden. Deze keer dus niet. Op die manier kunnen we er dus ook geen andere auto voorzetten en zo met startkabels werken.

Ik loop naar de receptie om te vragen of ze een ‘startaccu’ hebben. De jufrouw van de receptie moet daarvoor even haar collega’s oproepen die dan vervolgens moeten kijken of ze in het bezit zijn van zo’n exemplaar. Ze verwachten ongeveer 20 minuten nodig te hebben om het te controleren en vervoglens naar de camping te rijden.

Als ik na een half uurtje nog niets heb gehoord of gezien loop ik terug naar de ingang van de camping. Dit keer gewapend met het telefoonnummer van de camperverhuurder. Wellicht dat die nog iets weten, en om te informeren of ik zelf een ‘jumpstart’ mag uitvoeren.

De startaccu is nog niet gearriveerd en ik bel het nummer van de camperverhuurder. Na even in de wacht te hebben gestaan waarbij me wordt medegedeeld dat ik ook op internet kan kijken om mijn probleem op te lossen krijg ik een jufrouw aan de telefoon die me vriendelijk te woord staat. Van Yoho National Park heeft ze nog nooit gehoord, dus vraagt ze me om de naam te spellen. Gelukkig kent ze het woord National Park wel zodat ik alleen Y-O-H-O hoef te spellen waarna we weer verder kennen.

Als ik mijn probleem heb voorgelegd vraagt ze aan mij of ik de ‘Emergency Start’ button al heb geprobeerd. Nee dus, maar ik weet nu wel dat we zo’n knopje hebben. Hoe het werkt kan ze me niet uitleggen, maar ik neem aan dat dan de accu van het campergedeelte even naar de startmotor wordt doorgeschakeld. Het werkt in ieder geval wonderwel zodat we aan onze activiteiten van de dag kunnen beginnen.

Omdat ik nog niet weet of de auto ook onderweg nog wil besluiten ermee te stoppen rijden we eerst naar de ‘Natural Bridge’. Een brede rivier wordt hier door een smalle opening in de rotswand geperst waardoor het er met veel geweld doorheen spuit. Om de natural bridge goed te kunnen bekijken hebben ze er een betonnen exemplaar naast gelegd. Het is een leuk tussendoortje om even te bekijken, maar blijkbaar ook een van de stops van de grote toeristenbussen. Wij zijn net klaar als zo’n gigantisch exemplaar de parkeerplaats opdraait, en er vervolgens meer chinezen uit die bus komen gelopen dan er in heel China wonen.

1EV 5305

Onze camper loopt weer als een zonnetje zodat wij onze koers naar de Takakkaw kunnen voortzetten. Al van grote afstand vallen onze monden open van verbazing. Een gigantische hoeveelheid water stort hier 254 meter in de diepte. De nevel die bij zo’n spektakel lijkt te horen wordt door de wind nog een behoorlijk stuk verplaatst. Zodanig dat een foto van dichtbij een onderwater camera vereist, of dat je in ieder geval na ieder shot met een doekje even je frontlens droog moet vegen. Het mag de pret niet drukken, de waterval is imposant, en dat is zacht uitgedrukt. Takkawak is trouwens een woord in “Cree” en betekend ‘indrukwekkend’

1EV 5345

Nog niet genoeg van al dat waterplezier beginnen we aan de wandeling naar de Laughing Falls. Waar deze naam zijn oorsprong vandaan heeft weten we niet, en zullen we waarschijnlijk nooit weten.
Hier speelt de zon mooi met de nevel en bomen, wat een bijna theatraal lichteffect tussen de bomen creeert. Het blauwe heldere water van deze waterval, afkomstig van de little Yoho rivier mengt een stuk verder met het wit troebele water van de Yoho rivier wat opzich ook weer mooie plaatjes oplevert.

1EV 5390

De terugweg wordt nog even benut om naar het Duchesnay meer te lopen. Een surealistisch landschap met veel dode bomen die door de harde winters grijs zijn verkleurt geven mij weer even dat Wow moment.
Bijna terug bij de camper hebben we weer zicht op de Takakkaw waterval waar nu door de zon ongeveer halverwege een kleurenpalet wordt geprojecteerd. Slechts even hebben we zicht op deze mooie show, maar dan gooit de bewolking roet in het eten. De show is over. Wij gaan terug naar de camping.

Maandag 24 juni

De blauwe lucht die we in de ochtend ervaren belooft veel goeds. In mijn leven is mij al vaak veel goeds belooft, en lang niet altijd wordt dat nageleefd. Ool de blauwe lucht is daarop geen uitzondering.

Als we in de buurt van onze bestemming komen, de Wapta falls is het blauw al volledig verdreven door grijs, vele tinten grijs, misschien wel 50. Met wat extra kleding in de rugzak beginnen we aan de wandeling. De eerste kilometers is het een nogal gewoon recht pad door de bossen.

Een drietal personen is bezig met het in stukken zagen van bomen die de afgelopen winter en lente of over het pad heen zijn gevallen, of gevaarlijk overhellen in de richting van het pad. Van beren zullen we waarschijnlijk geen last hebben. Die hebben bij de eerste geluiden van de motorzaag waarschijnlijk de benen genomen. Na een paar kilometer gaat het pad steil naar beneden en hebben we goed zicht op de waterval. Een berg die de waterstroom blokkeert hangt in een dik neveldeken van het opspattende water. Wij dalen langzaam verder langs het pad totdat we aan de oever van de rivier staan. Daar nemen we even de tijd om de waterval te bekijken. We kijken ook goed om ons heen, want in het natte zand staan berensporen.

1EV 5525

We zijn nog maar net aan het rijden, of de ruitenwissers kunnen weer aan. We zijn onderweg naar Glacier park. De regen blijft vallen, dus de timing is goed om het bezoekerscentrum te vereren met waar het voor is gemaakt, een bezoek.
De expositie in het bezoekerscentrum zorgt voor een aangenaam tijdverdrijf. Ik ben nog op zoek naar de boekenhoek die hier ook moet zijn. Een grote ruimte met lege rekken is volgens mij het enige wat van de boekenwinkel over is.

We krijgen wat tips en kaarten van een behulpzame medewerkster. Sinds de overstromingen in Banff en Calgary is het hier wel wat drukker geworden. Veel groepsreizen zijn omgeleid omdat de omgeving van Banff erg moeilijk te bereiken is. Bovendien heerst er een tekort aan drinkwater en levensmiddelen zodat ze op dit moment liever niet te veel toeristen zien.

Maar het Glacier national park is niet meer zo populair als het ooit was. Het hotel langs het bezoekerscentrum is inmiddels gesloten, net zoals de winkel en de benzinepomp. Het is erg jammer, want het park heeft toch veel te bieden.
Voordat we naar de camping gaan rijden we tussen twee buien door terug naar de Bear Creek Falls. Nadat we eerst op de verkeerde plek aan de wandeling zijn begonnen gaat het op een volgend plekje een stuk beter. Een erg steil pad leid naar de voet van de waterval. Mooi om te zien, minder makkelijk te fotograferen. Vanaf het moment dat het watergeweld zichtbaar is worden we door de opspattende nevel verwelkomt. Geen omstandigheden waarin je de mooiste foto’s kunt maken. Een paar snelle snapshots dan maar.

Omdat we in de omgeving toch nog wat willen zien overnachten we in het park op camping Illecillewaet. Vanavond even niets, en morgen zien we wel weer.

Dinsdag 25 juni

De regen tikt op het dak van de camper. In de hoop dat het nog opklaart doen we het vanmorgen erg rustig aan. Maar al nemen we nog zoveel tijd voor het ontbijt en alles wat daaromheen hoort, als we klaar zijn regent het nog steeds. Wellicht is het handig om vandaag de hele dag te rijden en al wat dichter bij Vancouver te komen zodat we deze regendag niet nutteloos hoeven uit te zitten.
De plannen zijn gemaakt. Vandaag gaan we voornamelijk rijden.

We zijn echter de camping nog niet af of plotseling stopt de regen. We parkeren de camper en beginnen aan de wandeling naar “Meeting of the waters”. Een plek waar twee rivieren bijeenkomen. De wandeling loopt langs de overblijfselen van “Glacier House”. Het onderkomen van een groep mensen die hier onderzochten of er mogelijkheden waren voor het aanleggen van een spoorverbinding.

Als we aankomen bij de “Meeting of the waters” komt het water niet van twee maar van drie kanten. Van links, van rechts en van boven. Beschut door de bossen hebben we er niet zo heel veel last van, maar leuk is toch anders.
Onze volgende tussenstop is het Ceddar-Hemlock park. Volgens de folders een regenwoud met 500 tot 600 jaar oude bomen. Het is indrukwekkend te zien hoe hoog en hoe dik deze bomen in die tijd zijn geworden. Heel even schijnt een beetje zon tussen de bomen door, maar niet veel, en ook niet lang.

1EV 5649

Een paar kilometer verder, we zitten inmiddels in het Revelstoke national park bezoeken we nog zo’n bos. Dit keer staan er meer verhalen bij. Het is een vreemd idee te bedenken dat enkele van de hier aanwezigen bomen er al stonden voordat Christopher Columbus voet in Amerika zette.

Lang om hier over na te denken hebben we niet, want ondertussen regent het alweer en spoeden we ons terug naar onze camper.
Als we aankomen bij de ‘Meadows in the sky parkway, steekt de zon pesterig een paar straaltjes door de wolken heen. Voor ons genoeg om een wandeling van ongeveer 2,5 kilometer door de inspiration woods te maken. Een leuke wandeling die we net voordat de volgende bui losbarst afronden.

1EV 5724

We rijden tot ongeveer 21:00 uur door en proberen de regen achter ons te laten. Helaas lukt ons dat niet en bij iedere tussenstop die we droog beginnen, begint het telkens na korte tijd te regenen.

De nacht brengen we door op de Kekulibay camping, ongeveer 10 kilometer voor het plaatsje Summerland.

Woensdag 26 juni

De dag begint stralend. Het is de warmste ochtend die we tot nu toe in Canada mee mochten maken. Onze eerste halte is het Vaseux lake park. Een meer, een vlonderpad en een schuilhut waarvandaan je naar alle dieren die hier horen te wonen kunt kijken. Terwijl het op de parkeerplaats nog erg warm is waaien we eenmaal aan de oever van het meer bijna weg. De schuilhut die aan alle kanten open is bied ook geen bescherming tegen de harde wind en op enkele vlinders na en heel veel muggen is er aan dierenleven niet veel te zien. Ik houd het bij het fotograferen van wat omgeving en in mijn ogen bijzondere plantengroei alvorens wij doorrijden naar het Osoyoos eco reserve.

We zitten nu en in het droogste en warmste deel van Britisch Columbia en in de regen. Het loopt tegen de middag en we benutten de bui om te lunchen. Even later klaart het op en kunnen we beginnen aan de wandeling in het Reserve. Op het oog zijn wij de enige levende wezens in de omgeving en maken ons daarmee mateloos populair bij de duizenden muggen die al lang tevergeefs zaten te wachten op een paar druppels bloed. Nog voordat de kleine muggenpootjes grip op mijn huid hebben zit de spitse snuit al in mijn huid en begint het transport van mijn bloed naar het tengere muggenlijfje. Niet wetend wat het lijfje ooit geraakt heeft dwarrelen de restanten even later ter aarde. Wij proberen ons een voorstelling te maken van hoe dit gebied er uit hoort te zien onder een strak blauwe lucht en bij 35 tot 40 graden. Een dorre woestenij die ik niet had verwacht in Canada aan te treffen. Het klimaat is hier zelfs geschikt voor in het wild groeiende cactussen. Het is dus even oppassen als ik plat op de grond wil liggen om een foto te maken.

1EV 5800

Het heeft al een tijdje niet meer geregend als we aankomen in Hedley. Hier zijn nog wat restanten van een oude goudmijn. Hoewel volgens onze informatie de mijn nog tot 1996 in bedrijf is geweest zien de restanten er uit alsof het 100 jaar geleden is dat hier iets is gebeurd. Dat wordt thuis nog speuren op internet om de waarheid te achterhalen.

1EV 5861

Er is geen echt pad om bij de oude mijngebouwen te komen. Tegen de steile berghelling zoeken we ons eigen pad. Om de gebouwen staan hekken, maar de poorten zijn gewoon open. Verschillende keren loop ik om het hoogste gebouw heen om te zoeken naar de beste plaatjes. Ik kijk wel uit om de gebouwen te betreden. Het hele gebouw hangt uit het lood en heeft volgens mij niet veel aanmoediging meer nodig om 200 meter in de diepte te storten. De bewoners van het huis onder deze berg moeten wel beschikken over stalen zenuwen

Nog even kijken we rond in het plaatsje Hedley. Onze aandacht wordt getrokken door een te koop staande winkel met als opschrift ‘unusual gifts for unusual people’. Schilderingen die ooit met liefde op de gevel zijn aangebracht, flets geworden en gescheurd door de zon zijn de stille getuigen van het enthousiasme en de passie waarmee de vorige eigenaar ooit het winkeltje moet zijn begonnen. Aan de voordeur hangt een bord met daarop de veelzeggende woorden ‘for Sale’.

1EV 5876

We rijden Hedley weer uit en rijden naar Camping Mule Dear, nog ongeveer 250 kilometer voor Vancouver.

Donderdag 27 juni,

Vandaag de een na laatste etappe naar Vancouver. Deze laatste hele vakantiedag gaan we nog zo goed mogelijk vullen met wat we tegenkomen. De aangewezen plaats voor informatie is het bezoekerscentrum, maar een bordje met de veel belovende naam Beaver Creek laat ons wat eerder afslaan.

1EV 5899

Van bevers vinden we helaas geen spoor en de wandeling neemt hooguit 10 minuten in beslag. Terug bij de parkeerplaats is inmiddels een ranger gearriveerd die een kleine expo tafel heeft ingericht voor bezoekers van de beaver creek. Ze verteld honderd uit over dingen die we vandaag nog kunnen doen en straalt een ongelooflijke dosis enthousiasme uit.

Na haar verhaal te hebben aangehoord weten we dat we het bezoekerscentrum kunnen overslaan en meteen naar het lightning lake kunnen rijden. Een negen kilometer wandeling zonder noemenswaardige stijgingen en / of dalingen lijkt ons een mooie afsluiter voor onze vakantie. Hoewel ons redelijk wat wildlife was toegezegd moeten we het doen met een aantal eenden, maar dan wel met een heel nest jonge.

1EV 5940

1EV 5928

We genieten van de omgeving, die ons zo afleid dat we ergens een verkeerd paadje nemen. We wandelen dan weliswaar direct langs het water, maar het pad lijkt meer op een hindernis parcours. De ene keer moeten we over omgevallen bomen heen klimmen om even later onder een paar stammen door te moeten kruipen. Als we uiteindelijk voor een muur van omgevallen bomen komen staan beseffen we dat het tijd wordt om het hoger gelegen pad te gaan zoeken.
Door de sompige begroeiing zoeken we een weg naar boven welke een stuk dichterbij blijkt te zijn dan we hadden verwacht. Even later lopen we heel wat makkelijker en gaat het tempo een heel stuk omhoog.

Na negen kilometer in ons tempo is de dag alweer bijna voorbij als we terug bij de camper zijn. We stoppen nog op een paar plekken om te genieten van het uitzicht, te kijken naar uitgebloeide rododendrons of gewoon voor het drinken van een kopje koffie.

Vroeg in de avond komen we aan bij de camping Rolley lake. Na twee rondjes te hebben gereden vinden we nog een vrij plekje op deze camping. De eerste camping tijdens onze reis waar het echt druk is. De uitleg is het aanstaande lange weekend waardoor half Vancouver er op uit getrokken is om te genieten van de natuur. Dat deze camping populair is kan ik me goed voorstellen. Het ligt in een prachtig bos met veel door mos overwoekerde bomen en kleine poeltjes water.
Echt genieten kunnen we niet, ons rest de taak onze koffers te pakken en de zaken te organiseren voor de terugreis.

Vanavond nog wat Canadese boslucht opsnuiven, en morgen het verkeersgeweld van Vancouver trotseren en de camper afleveren.

De Zondvloed

Dinsdag 18 juni

Vanaf onze camping is het maar een paar kilometer naar de Johnston Canyon. Op de camping was het erg rustig en ook onderweg zien we bijna geen verkeer. We zijn dan ook verbaasd om te zien dat de parkeerplaats flink gevuld is als wij daar aankomen.

De wandeling gaat langs de lower falls, de upperfalls en eventueel naar de Inkpots. Het deel naar de Lower Falls is het makkelijkst te bewandelen en daarmee ook het drukste deel van de route. De wandeling gaat soms over loopbrugjes die aan een zijde van de canyon in de muur zijn bevestigd maar vaak gewoon door het bos. Bij de eerste waterval is een redelijke mensenmassa zich aan het vergapen aan het watergeweld dat hier naar beneden komt. Hoogtepunt is een grot waardoor je en dichter bij de waterval kunt komen en tevens een frisse neveldouche over je heen krijgt. Iets waar iedereen even gaat kijken maar ook weer heel snel van terug komt.

Na deze waterval is het al een stuk rustiger op het pad. Het pad is hier dan ook een stuk steiler en wat moeilijker te bewandelen. Het laatste stuk naar de waterval is ook een in de muur aangelegde stellage waarzonder je niet bij het vallende water zou kunnen komen. De overzijde van de stellage bestaat uit een steile wand van ‘Limestone’, mooi okergeel en volgens de info bordjes het zelfde materiaal waarvan ook het colloseum is gebouwd.

1EV 4719

De waterval is een verrassing. We staan aan de voet van deze uit helder water bestaande muur van water. De watermassa stroomt onder onze voeten door en achter ons weg. Daarbij veranderd de kleur van het wit schuimende water naar de ondertussen bekende turquoise kleur.

1EV 4717

Het volgend deel van het pad leid naar de bovenzijde van de waterval. De meeste mensen hebben dat volgens mijn niet in de gaten en draaien om in de veronderstelling dat dit het einde van de route is. Het wordt in ieder geval nog stiller op het pad.

Mijn aandacht gaat even naar een winterkoninkje dat moedig een eekhoorn aanvalt die vermoedelijk uit is op de eieren van het dappere beestje. De eekhoorn trekt zich weinig aan van deze koning onder de vogels. In de hoop dat de aanval nog niet voorbij is plaats ik mijn telelens weer op mijn camera en begin het dappere vogeltje te fotograferen. Zelfs voor de 500 mm zit het beestje eigenlijk te ver weg, maar ik vermaak me toch met het volgen van het snelle beestje. Ik heb een paar redelijke plaatjes kunnen schieten en wordt dan in eens door veel mensen aangesproken die het vogeltje van dichtbij op het schermpje achter op mijn camera willen zien. De vrouwen willen voornamelijk het vogeltje zien, de mannen zijn meer geïnteresseerd in de telelens, en willen weten hoeveel mm dat ding is.

1EV 4522

Wij gaan verder richting de inkpots. Het is nog 3 kilometer verderop en er staan waarschuwingsbordjes dat het vanaf dit punt een uitdagend parcours wordt. Het pad op zich is breed en goed onderhouden. Het gaat alleen nogal steil de hoogte in. Na ongeveer 2 kilometer klimmen gaat het pad weer een kilometer steil naar beneden. Dat wordt straks op de terugweg weer klimmen dus.

We komen aan bij de inkpots die me eigenlijk nogal tegenvallen. Totaal niet wat ik ervan had verwacht. Vanaf een bankje bekijken we de heldere waterpoelen terwijl we onze boterhammen naar binnen werken. Als we weer wat zijn uitgerust loop ik nog een keer rond de poeltjes. Op de bodem van één van de poeltjes zie ik een vreemde structuur die niet zou misstaan in een kunstgalerij Ik maak een foto van het kunstwerk als het plots begint te bewegen. Verschillende tinten in het zand beginnen door elkaar heen te lopen. Het geeft een beetje het idee van een vloeistofprojector zoals je die vroeger wel eens in discotheken of bij Avro’s toppop zag, alleen dan wat mooier.

1EV 4539

Gefascineerd kijk ik naar het bewegende kunstwerk tot het plotseling weer stil ligt. Verwonderd blijf ik een tijdje staan kijken en na ongeveer 10 minuten van rust besluit de natuur tot het creëren van een nieuw stukje kunst en begint het overvloeien weer opnieuw.

Wij beginnen aan de lange en steile wandeling terug. Terug bij de parkeerplaats gaan we het restaurant dat aan het begin van de canyon staat binnen en bestellen vervolgens de lekkerste hamburger die we ooit mochten proeven.

Daarna gaan we terug naar de Castle Mountain camping voor een nieuwe overnachting.

Woensdag 19 juni

Voordat we gisteren gingen slapen begon het te regenen. Als we wakker worden regent het nog steeds. Een mooie gelegenheid om naar Banff te gaan. We moeten toch nog een en ander aan boodschappen hebben, en er zijn enkele musea die ons wel interessant lijken. Bovendien was de wandeling van gisteren tamelijk zwaar zodat een rustig dagje welkom is.

Via de Bow Valley Parkway rijden we naar het plaatsje. Op een kaartje van Banff staat een RV parkeerplaats aangegeven. De parkeerplaats die wel plaats bied aan 6 RV’s is vol. Hoe verzinnen ze het? Een van de grotere plaatsen binnen de natuurparken waar voornamelijk mensen met hun campers rond rijden en dan 6 plaatsen voor RV’s. Dat zou op zich niet zo erg zijn als niet op alle andere parkeerplaatsen bordjes staan met “verboden voor RV’s” Uiteindelijk blijf ik ergens illegaal geparkeerd staan terwijl Ans de boodschappen doet. Daarna verlaten we zo snel we kunnen dit RV vriendelijke stadje.

In de buurt weten we nog een wandeling langs oude mijnschachten. We kiezen alleen het verkeerde deel van de wandeling dat enorm steil omhoog gaat. Te steil voor mijn benen die de afgelopen weken best wel wat kilometers hebben afgelegd. Niet gewend aan al die inspanningen zit er niets anders op dan onze camping weer op te zoeken en de rest van de dag lui lezend op bed door te brengen.

Onderweg terug naar de camping komen we nog even oog in oog met….

1EV 4744

Laat in de middag zijn we terug op de camping. Het regent dan nog steeds.

Donderdag 20 juni

Als we wakker worden regent het nog steeds, en niet te zuinig. Het stroompje achter onze camper is al flink aangezwollen. Iets actie ondernemen onder deze weersomstandigheden heeft weinig zin, dus dit wordt weer een rustdag…

Totdat om 13:00 de regen enigszins afneemt. We hebben niet te ver vanaf onze camper een paar korte wandelingen gevonden die we wel tussen de buien door kunnen gaan lopen. Het doel is Kootenay park waar we als eerste de Firewood trail gaan lopen. Een wandeling van ongeveer 20 minuten die ons door een deel van een in 1968 afgebrand bos voert. Het bos heeft zich weer grotendeels hersteld, en slechts enkele zwartgeblakerde stammen herinneren aan de vuurzee van ruim 45 jaar geleden.

1EV 4778

Een lange wandeling die we op het programma hebben is die naar de Stanley Glacier. Met nog een beetje pap in de benen willen we vandaag alleen kijken hoe het begin van de trail er uitziet.
Een rivier die we moeten oversteken bevat een erg troebel bruin water, iets wat we in verband brengen met de vele regen van de afgelopen nacht. Enkele bomen hellen al angstvallig boven de bruine drab en dreigen ieder moment meegesleurd te worden.

We wandelen een klein stuk verder over het pad maar keren om zodra de regen zich weer aandient. Even verderop staan we bij Marble Canyon. Hier is over het pad een lint gespannen met daarop de vervelende woorden “Closed”. Toevallig draait een parkwachter met zijn pick up het parkeerterrein op en geeft ons uitleg. De hoeveelheid water is verre van normaal en bruggen langs het pad dreigen door omgevallen bomen die door de stroming worden meegesleurd te worden vernield. Marlbe Canyon valt dus af, dus rijden we verder naar de ‘Paintpots’. Onderweg naar deze Paintpots zie ik rechts van de weg het bruine water zich door een nauwe rivier persen. Ik bedenk me dat we hier op de terugweg zeker even zullen stoppen om wat foto’s te schieten. Even later staan we bij de parkeerplaats voor de Paintpots. Helaas de brug die ons naar de Paintpots moet brengen is vorig jaar weggespoeld . Op een poster staat dat we wel bij de Paintpots kunnen komen via de Marble Canyon…

We rijden een stukje terug, parkeren de camper en wandelen een stukje terug naar het kolkende bruine watergeweld. Het is een geweldig spektakel om te zien. Stukken van de oever scheuren langzaam los om vervolgens door de kolkende smurrie te worden afgevoerd. Water stroomt op ongewone plaatsen langs hellingen naar beneden.

1EV 4808

Een stukje verderop staat een brug bijna onder water. Een aantal mensen is met machines bezig bomen die tegen de brug vast liggen los te krijgen en op die manier de brug te redden.

1EV 4875

Na dit werk een tijdje te hebben bekeken rijden we terug naar ‘onze’ camping. De Bow Park Valley way is echter afgesloten. We schakelen over naar plan B, en dat is een camping vlak bij Banff. Om bij Banff te komen draaien we de snelweg op. Het is een vreemde gewaarwording op deze weg te rijden. In tegenstelling tot andere dagen is er vrijwel geen verkeer. We worden niet ingehaald, maar tegemoetkomend verkeer is er ook niet. We hebben het idee dat we iets gemist hebben. Is de wereld vergaan en zijn ze het ons vergeten te vertellen?

Vlak bij Banff blijkt dat vanaf de zuidzijde de Bow Valley Park way nog open is, en wij draaien de weg in op zoek naar de camping. Ook op deze weg zien we geen ander verkeer. De wilde dieren hebben het ook al in de gaten. Vlak langs de weg zien we herten, beren en een uil zit even later op slechts twee meter afstand van de camper om zich heen te gapen. Hele stukken naast de weg zijn ondergelopen met het bruine water, en stukken van de weg zien er niet meer al te fris uit.

1EV 4955

Aangekomen bij onze camping zien we onze buurman van de dag tevoren. Hij weet ons te vertellen dat beneden Banff een brug is weggespoeld waardoor het verkeer tussen Banff en Calgary helemaal is stilgevallen. Onze camping is in verband met de te verwachtte wateroverlast gesloten. Er wordt geadviseerd richting Lake Louisa te gaan, of naar een camping in Banff uit te wijken.
Wij kiezen voor Banff en rijden weer op een erg rustig tempo over de Bow Valley Park Way waarbij we niet gestoord door ander verkeer rustig de tijd nemen om te speuren naar wild.

1EV 4997

Vlak bij Banff zien we de gevolgen van een kleine aardverschuiving die de banen van het tegemoetkomend verkeer heeft afgesloten. Even verder worden we aangehouden en wordt ons verteld dat we niet verder kunnen rijden dan Banff i.v.m. een weggespoelde brug.

Even later rijden we Banff in. We rijden over een brug die ook al vrijwel onder water staat. De camping waarheen we eigenlijk wilde gaan is ook al niet meer bereikbaar. We worden verwezen naar de Tunnel Mountain camping. Hier wordt ons het laatste nieuws verteld over de toestand van de wegen. Het is nog erger dan we dachten. Eigenlijk zijn we blij dat we veilig op de camping staan. Morgen gaan we op zoek naar het laatste nieuws en dan kijken we wel wat we gaan doen. Ondertussen regent het nog steeds.

Tussen Jasper en Banff

Vrijdag 14 juni

De regen tikt zacht op het dak als we wakker worden. Genoeg reden om vandaag uit te roepen tot rustdag. We ontbijten rustig aan, en als we klaar zijn rijden we op ons dooie gemak naar het bezoekerscentrum van de Athabasca gletsjer. Van veraf lijkt het gebouw nog heel wat, van wat dichterbij blijkt het hier en daar wel een likje verf te kunnen gebruiken.

Het is een drukte vanjewelste in het gebouw zelf. Er wordt aan alle kanten gerenoveerd en het bijbehorende museum is dan ook gesloten.
Of het ligt aan de vele bezoekers die hier al zijn geweest, of dat het personeel het niet zo nauw ziet weet ik niet, maar de toiletten in het gebouw zijn de smerigste die ik tot nu toe in Canada heb gezien. Dat het oud is en toe aan renovatie zie je in één oogopslag, maar dat lijkt me geen excuus voor de slechte hygiëne. Ik sla mijn beurt in ieder geval over.

We parkeren de camper met uitzicht op de gletsjer en duiken allebei in een boek. Als het in de middag wat opklaart rijden we naar het parkeerterrein waarvandaan de wandeling naar de voet van de gletsjertong voert. De voet is misschien verkeerd uitgedrukt, of het moet zijn dat deze voet erg lange tenen heeft. We komen niet dichterbij dan ongeveer 250 meter van de gletsjer maar zien zelfs vanaf daar dat het weinig interessants te bieden heeft.

1EV 3697

We verlaten de Athabasca gletsjer en rijden verder naar het zuiden. Ook hier hebben ze een Bridal Veil waterval. We zagen er een met dezelfde naam aan het begin van onze kamperrit. Vanaf de parkeerplaats is heel in de verte de waterval zichtbaar. Verscholen in de bossen moeten ook nog de Panther Falls liggen. We zoeken het pad en lopen eigenlijk aan de verkeerde zijde het parkeerterrein af waardoor we per toeval op het mooiste stuk van deze vallende watermassa uitkomen. Een kleine kloof met verschillende potholes en turquoise water ligt aan onze voeten. Een kleine spelonk waar we op handen en voeten doorheen kruipen brengt ons naar een ander deel van deze kloof die zo fotogeniek is dat ik me er maar moeilijk los van kan maken.

1EV 3728

We vinden het pad naar beneden zodat we ook aan de voet van de Panther falls kunnen komen. De watermassa uit de kloof dondert hier met geweldig spektakel in vrije val ongeveer 50 meter naar beneden. De bijbehorende nevel maakt het fotograferen dan wel bijna onmogelijk, maar om het met eigen ogen te hebben gezien is vele malen waardevoller dan een foto.

1EV 3771

De camping van de vorige nacht wordt opnieuw onze thuisbasis.

Zaterdag 15 juni

Gisteren hebben we kort gepauzeerd op de parkeerplaats bij ‘Parker Ridge’. Vanaf hier start een wandeling die in de meeste gidsen als mooiste wandeling van de Icefield Parkway wordt omschreven. Het uitzicht op de Saskatchewan gletsjer moet zelf fenomenaal zijn.

In de lucht hangt vandaag van alles. Witte wolken, blauwe luchten maar ook donkergrijze wolken ontbreken niet. Bepakt en bezakt met voldoende kleding om al de te verwachten weersomstandigheden het hoofd te kunnen bieden beginnen we aan de wandeling. Al na een kleine 100 meter stappen we van de modder over in sneeuw. In het lagere gedeelte is dan het pad nog enigszins herkenbaar, maar aan die herkenbaarheid komt snel een eind. We besluiten de sporen die in de sneeuw staan te volgen.

1EV 3840

Het voordeel is dat we hele stukken afsnijden, het nadeel is dat het pad een stuk steiler is en ik zo nu en dan tot mijn kruis in de sneeuw wegzak. Ik verzin voor mezelf steeds nieuwe redenen om de zware wandeling te staken en om te draaien. De drang naar de top is echter groter dan de wil om op te geven. Met een flinke dosis blauwe lucht boven ons, heerlijk badend in een warme zon komen we aan op het hoogtepunt van de wandeling, het uitzicht. Dat is dan ook onbeschrijfelijk. Spierwitte sneeuwhellingen, turquoise riviertjes, bossen die hoe hoger ze komen steeds dunner worden en het uiteindelijk opgeven en achter ons een enorme donkere dreigende lucht.

1EV 3860

1EV 3872

Tijd om terug te keren naar onze camper. Al na een paar honderd meter worden de regenjassen tevoorschijn gehaald. We dalen door de sneeuwvelden snel af en komen net tussen de bescherming van de bomen voordat de bui echt losbarst. Die is kort en hevig, maar onder de natuurlijke paraplu houden we het verder redelijk droog. Dat geld alleen niet zo heel erg voor onze schoenen en sokken. De sneeuw die we tijdens de afdaling in onze schoenen hebben geschept heeft zich al smeltend een weg naar de tenen gebaand. Niets wat een beetje verwarming niet kan oplossen.

Zo snel als de bui kwam opzetten maakt deze weer plaats voor een stralende zon. Met de verwarming van de auto in de hoogste stand langs onze voeten rijden we verder tot aan de ‘Weeping Wall’. Een steile rotswand waarlangs een aantal watervallen naar beneden komen. Het bijzondere van deze watervallen is dat ze geen van alle van de top komen, maar op een aantal plaatsen uit holen uit de wanden tevoorschijn komen.

1EV 3900

Onze volgende stop houden we bij de Mistaya Canyon. Een pittoreske kloof waar met veel geweld het water van de Mistaya rivier, welke ontstaat in het Peyto meer, zich doorheen perst.

1EV 3943

Als afsluiting van de dag bezoeken we dan ook nog het Peyto meer. Een meer met een mooie blauwe reflectie die ontstaat door het sediment van de gletsjers dat hier als microdeeltjes in het water zweeft. Als je goed kijkt zie je dat het meer de vorm heeft van een wolvenkop.

1EV 3980

We overnachten op de camping Musquito creek, welke gelukkig zijn naam geen eer aandoet.

1EV 4028

Zondag 16 juni

We hadden een heldere en daardoor erg koude nacht. Zo snel ik kan spring ik uit bed, duw de verwarmingsknop naar ‘heet’ en spring nog sneller terug onder de warme dekens. Niet dat de verwarming goed is opgewassen tegen de koude, maar al na een paar minuten wordt het iets aangenamer om het bed uit te komen.

Voor vandaag staat een wandeling naar de Bow Glacier Falls op het programma. Een strak blauwe lucht met daarin een stralende zon heten ons welkom aan het begin van de wandeling. Die wandeling start aan het Bow meer met uitzicht op de Crowfoot berg en de Wapta gletsjer. Voorbij het meer volgen we een rotsachtig pad dat doorkruist wordt door vele kleine stroompjes met glashelder water. Bij een steile klim krijgen we de hulp van een aangelegde trap. Na een korte wandeling door een dennenbos hebben we uitzicht op de waterval. Niet de grootste die we ooit gezien hebben, maar wel een hele mooie waarbij het water over verschillende trappen de diepte instort.

1EV 4102

Aan de voet van de waterval nuttigen we onze lunch, wat niet geheel ongemerkt voorbijgaat aan de aandacht van een aantal eekhoorntjes. De kraaloogjes houden ons van afstand in de gaten. Af en toe gaan de neusjes de lucht in en zie je dat ze ons eten en dan met name de appels goed ruiken. De dapperste onder de eekhoorns zit even later op onze rugzakken en bestudeert de sluitingen en zoekt een weg naar binnen. Een stukje appel wat we op een rots neerleggen wordt snel weggekaapt door een van de beestjes. Even later gaan ze er zelfs met een complete kroos vandoor.

1EV 4200

Terwijl de eekhoorntjes zich aan de kroos tegoed doen beginnen wij aan de wandeling terug naar de camper. Voor vandaag is het wel weer mooi geweest. We zoeken onze weg terug naar ‘Mosquito Creek’ en gebruiken de rest van de dag om niets meer te hoeven.

Maandag 17 juni

Vandaag staat Lake Louise op het programma. In het plaatsje kunnen we onze voorraden aanvullen en even naar huis bellen. Tot aan Lake Louise was er totaal geen telefonisch bereik, en dus geen contact met het thuisfront. Bij het postkantoor kunnen we ook even op internet waar ik mijn blog kan uploaden en even snel door mijn mail kan bladeren.

Vanaf het plaatsje Lake Louise is het maar een paar kilometer naar het gelijknamige meer. Zoals we eigenlijk al wisten is het hier een drukte vanjewelste. Het hotel ligt hier als een grote steenpuist in het landschap, al kan ik me voorstellen dat als je in het hotel verblijft met een kamer met uitzicht op het meer je jezelf in een paradijs waant.

Omdat wij die drukte maar niets vinden beginnen we aan een wandeling naar de Fair view lookout vanwaar je een mooi uitzicht op het meer moet hebben. Hoewel de wandeling door een mooi bos gaat voegt het eigenlijk niet veel toe aan wat we in andere plaatsen ook hebben gezien. Het uitkijkplatform bied een mooi zicht op het blauwe water van Lake Louise en de gigantische steenpuist. We blijven hier dan ook niet langer hangen dan noodzakelijk om toch maar een paar foto’s te maken en maken ons dan weer uit de voeten.

1EV 4263

Ongeveer 15 kilometer verderop ligt het Moraine lake. Een meer met volgens de boekjes een intensere kleur blauw en een stuk minder toeristisch. Veel toeristen, net zoals wij hebben dat ook gelezen en zijn dol op een minder toeristisch meer zodat het hier ook een behoorlijke drukte is. Verder is het wel waar dat het meer en de omgeving een stuk mooier is dan Lake Louise.

We zijn nog maar net uit de auto als we plots bijna oog in oog staan met een nog jonge Grizzly beer. Een park beheerder die een oogje in het zeil houd vertelt ons dat het dier ongeveer 3,5 jaar oud is. Rustig zoekt de beer naar het lekkerste gras en de lekkerste bloemen om zijn honger te stillen. Van de omstanders trekt hij zich weinig aan. Na enige tijd vind hij het welletjes en trekt zich terug in de bossen, ons achterlatend met een geheugenkaartje vol foto’s.

1EV 4371

Wij beginnen aan een korte wandeling langs het Moraine Lake. Het is hier een stuk drukker dan we tot nu toe in Canada gewend waren, maar Lake Louise en omgeving staat dan ook in alle toeristen boekjes en folders als hoogtepunt van het nationale park Banff waar je geweest moet zijn. Maar ook hier werkt het hetzelfde als bij alle andere toeristische trekpleisters. Als je zorgt dat je 15 minuten vanaf de parkeerplaats komt neemt de drukte kwadratisch af. Aan het einde van deze 1,6 kilometer lange wandeling vind je nog slechts een sporadische bezoeker. Vanaf hier ziet het meer er prachtig uit, waarbij de blauwe lucht en de witte wolken een mooi décor voor het meer met de omliggende bergen vormen.

1EV 4332

Als we terugkomen bij het beginpunt van de wandeling is de beer ook weer terug. Nog een beetje brutaler als de vorige keer is hij nog een stuk dichter bij de mensen gekomen die inmiddels ook een stuk minder bang zijn en de beer veel te dicht naderen.
De beer laat het redelijk gelaten over zich heen komen. Even dreigt de beer toch tot actie over te gaan als enkele mensen met een hond komen aangelopen. De beer is meteen allert en zijn houding verraad dat hij de hond zeker niet dichter bij zal laten komen. Een parkwachter snelt naar de mensen met de hond die al snel de aftocht blazen en de hond terug in de auto plaatsen. De beer graast dan weer rustig door.

1EV 4377

Hoewel de beer verder slechts aandacht heeft voor de lekkere hapjes onder zijn poten komt hij steeds dichter bij de mensenmassa. De inmiddels opgetrommelde rancher maant iedereen verder terug te gaan en meer afstand te nemen.
Hij spreekt dan de beer vermanend toe met “Hey Bear”. De beer die al een beetje begrijpt dat hij niet welkom is loopt weer in de richting van het bos. Dat lopen wordt rennen zodra de Ranger een vuurpijl afschiet. De knal en het daarop volgende geluid van de pijl zorgt ervoor dat de beer er met zijn staart tussen de poten vandoor gaat.

1EV 4417

Net zoals de meeste andere mensen die het tafereel hebben gadegeslagen vervolgen wij onze weg. Op zoek naar een volgende camping nemen we de oude weg richting Banff, de Bow Valley Parkway waar we na ongeveer 30 kilometer de ‘Castle Mountain’ camping vinden, maar niet voordat we nog enkele keren zijn gestopt om een hert fotografisch vast te leggen.

1EV 4480

De tweede week in Canada

Zondag 9 juni

De lange rit van Wells Gray Parc naar Jasper onderbreken we af en toe voor het vinden van een geocache. De eerste pauze houden we bij een oude Studebaker. Ik wist eerst ook niet wat het moest voorstellen, maar het blijkt om een oude auto te gaan. Auto is misschien het verkeerde woord. Het is niet meer dan een berg schroot die nog de contouren van een auto vormt. Maar dit verval is wel mooi verval. Als we een tijdje staan te zoeken naar de verstop plaats van de cache stopt een auto met daarin de manager van de camping waarop de Studebaker staat en de neef van de eigenaar. Hij weet nog te vertellen dat de auto uit 1928 stamt en dat zijn oom de eigenaar was. Als een volleerd model poseert de neef even later trots voor de auto.

1EV 2858

1EV 2866

Wij rijden weer verder en houden halt bij een waterval. Hier heeft de afdeling ‘bouw een hek’ extra zijn best gedaan. Met mijn lengte van 182 cm kan ik net over de bovenste balk kijken. Een hekje ter beveiliging oké, maar iets lager was ook voldoende geweest.

We zijn dan ook alweer snel onderweg en stoppen nog een keer bij een cache die verstopt is rondom een oude Ford vrachtwagen. Leuk gevonden. Vroeg in de avond rijden we Jasper binnen.

1EV 2889

De zoektocht naar een camping brengt ons naar de Snaring camping aan de gelijknamige rivier. We vinden een plekje midden in de bossen.

Maandag 10 juni

Doordat we gisteren een tijdzone overgestoken zijn komen we vandaag volgens de klok wat laat op gang. Het is 11:00 uur als we van de camping wegrijden. De rit gaat naar de Maligne Canyon. Vanaf een brug kijken we in de 51 meter diepe en slechts enkele meters brede kloof. Het water moet zich af en toe door slechts een meter brede openingen persen en vormt daar mooie stroomversnellingen en watervallen.

1EV 2933

De natuur is hier werkelijk spectaculair, maar door de plaatsing over de volle lengte van de kloof van een hekwerk en de vele waarschuwingsbordjes beleef je de kloof alsof je op een zondag langs de wildwaterbaan van de Efteling wandelt. Het ‘wilderness’ gevoel is hier vakkundig de nek omgedraaid. Erg jammer. Slechts een klein stuk van de route is niet voorzien van een hek. Hier gaan we dicht tegen de waterkant zitten en genieten we van het voorbijrazende water.

1EV 2976

Waar de kloof overgaat in een rivier vertakt het pad zich en wordt de ‘wilderness’ beleving weer enigszins hersteld. Hoewel het water hier een stuk minder spectaculaire capriolen uithaalt heb je hier wel weer het idee in de echte natuur te lopen en kijk ik dan ook regelmatig over mijn schouder of er niet toevallig een beer of een Eland een stukje met ons meeloopt.

Na afloop van de wandeling rijden we nog even naar het plaatsje Jasper. Boodschappen doen, een verloren lensdop vervangen en gewoon even iets anders om ons heen als watervallen en met mos beklede bomen.

We rijden terug naar Snaring camping voor een tweede overnachting op deze mooie plek.

Dinsdag 11 juni

We staan weer op de camping bij Snaring River. We hadden vandaag heel veel plannen, maar die zijn een beetje in het water gevallen. Het weer was fantastisch. Dat wil zeggen de lucht was blauw met hier en daar een donzige witte wolk. De temperatuur was zonder meer aangenaam. Vanuit Jasper namen we de Jasper Tramway naar de top van Mount Whistler. Nou ja, niet helemaal naar de top, maar de eerste 2200 meter hoogte hadden we dan alvast in onze zak. Als haringen in een vaatje staan we in de gondel met daarin het maximum aan passagiers zijnde 24. Het maximale gewicht dat de gondel mag vervoeren is 2400 kilogram. Een snelle blik om me heen leert me dat gezien de omvang van de mede passagiers we daar niet ver vanaf kunnen zitten. Langs de kabel glijden we in een rap tempo naar boven. Hoewel ik niet echt last heb van hoogtevrees ben ik toch opgelucht als we boven bij het eindstation mogen uitstappen. Vanaf de 2200 meter mogten we zelf nog ongeveer 250 meter klimmen en daar 1,5 kilometer over doen. De steile klim en de iets ijlere lucht maken het een ware beproeving. Regelmatig moeten we even op adem komen om vervolgens aan de volgende etappe naar boven te beginnen.

1EV 3051

De temperatuur is boven trouwens een stuk minder aangenaam. Vooral als de wind even aanwakkerd voelt het als of je bezig bent aan een winterwandeling. Terwijl beneden de zon zorgt voor T-shirt weer is het boven toch echt dikke jassen weer. In tegenstelling tot vele andere hebben wij daar wel rekening mee gehouden en voldoende warme kleding bij ons.

1EV 3044

Soms voelde ik me wel een watje. Terwijl wij door de sneeuw liepen met daarvoor geschikt schoeisel en dito kleding deden de echte binken en binkinnetjes dat gewoon met korte broek T-shirt en gimpen. Hulde voor zoveel doorzettingsvermogen.

Het is moeilijk afscheid nemen van zo’n mooi uitzicht waardoor we veel te lang boven zijn gebleven en er van de dag weinig overbleef zodat dit ons enige echte wapenfeit van de dag genoemd mag worden.

Morgen een nieuwe dag met nieuwe uitzichten.

Woensdag 12 juni

Wolken hangen zwaar over de bergen, dalen langs de steile zijde naar het dal. Een sombere bewolkingsdag lijkt voor ons te liggen. We zijn onderweg naar de Valley of the 5 lakes. Als we een hert langs de kant van de weg zien grazen en er aan de overkant een mogelijkheid is om de camper te parkeren is de beslissing snel genomen. Even later sta ik met mijn sterkste telelens van afstand als een volleerd paparazzi het dier vanuit de struiken te fotograferen. Zolang hij mij niet als storend ervaart probeer ik dichter bij te komen. Blijkbaar vind hij mij absoluut niet interessant en kan ik binnen een paar minuten op ongeveer 20 meter afstand plaats nemen en op mijn gemak foto’s maken. Ik ben het fotograferen eerder beu dan hij mij en terwijl ik langzaam terugloop naar de camper graast het hert rustig door.

1EV 3151

Als we aankomen bij de ‘Valley of the 5 lakes’ is het zachtjes gaan regenen. Tijd voor koffie dus. Zodra het bijna droog is beginnen we aan de wandeling. Hoewel de bossen prachtig zijn kan ik niet echt geïnspireerd raken om te fotograferen. De meren hebben een mooie turquoise kleur maar door het sombere weer lukt het me niet om een boeiende foto van deze watermassa te schieten.

Op ‘jacht’ naar eekhoorntjes en/of een leuk vogeltje hang ik de camera met 500mm lens om mijn nek. Bij elkaar een kleine 2,5 kilogram wat natuurlijk alles behalve prettig loopt. Maar de eerste de beste eekhoorn die ons pad kruist wordt nu wel het slachtoffer van mijn drang om te fotograferen. Het beestje is snel, maar dit keer ben ik sneller. Zodra hij doorheeft dat er geen ontsnapping mogelijk is, en dat ik geen gevaar voor hem ben laat hij zich gewillig van alle kanten fotograferen.

1EV 3212

Het grootste van de 5 meren is meteen ook het meest fotogenieke. Het scheelt misschien ook wel dat de zon ondertussen is gaan schijnen. Hierdoor komt de turquoise kleur mooier uit.

1EV 3272

Vanaf de meren is het niet zo heel ver naar de Athabasca Falls. Een serie watervallen die hoewel ze maar 23 meter hoog zijn een diepe kloof en potholes hebben uitgesleten in het gesteente waarover de waterval zich naar beneden stort. Het mooiste stuk van de waterval is bij de laatste trap vlak bij het punt waar het water weer enigszins gekalmeerd door de rivier verder stroomt. Als omlijsting van deze rivier is aan de ene zijde een goudgele want en aan de andere zijde een dicht bos.

1EV 3319

Zich niets aantrekkend van ons staat hier een klein hert rustig te grazen. Het dier lijkt geheel op zijn gemak ondanks onze aanwezigheid. Voor ons een unieke ervaring die je in ons eigen kikkerlandje niet veel meemaakt.

1EV 3365

Van enkele mensen krijgen we de tip dat een stukje verderop een aantal berggeiten zich hebben laten zien. Als wij aankomen op de locatie zijn de geiten al bijna buiten het bereik van mijn lens. Slechts een moeder en haar kalf zijn nog enigszins zichtbaar.

1EV 3447

Als ik weer terugloop naar de camper zie ik waar ze zijn gebleven. Ze hebben hun kamp opgeslagen in de berm van de weg waar inmiddels een flink aantal auto’s is gestopt en de bijbehorende passagiers de geiten gretig fotograferen. Natuurlijk doe ik mee en kan ze nu zelfs meer als beeldvullend vastleggen.

Onderweg naar de camping stoppen we nog even bij de Sunwapta falls. Eigenlijk is het al veel te laat en zijn we veel te moe om hier nog aan een wandeling te beginnen. Na een korte blik op de waterval gaan we dan ook verder naar de ‘Jonas Creek camping’. Deze camping ligt verder weg dan we eigenlijk van plan waren te rijden, maar de ‘Honeymoon campground’ die dichter bij was gaat 21 juni pas open.

Donderdag 13 juni

We beginnen waar we gisteren eindigde, de Sunwapta falls. Onderweg hierheen stoppen we bij de ‘Bubble Spring’. Een klein (erg klein) helder meertje van waaruit kleine gasbelletjes zich een weg naar de oppervlakte banen en daarbij kleine stofwolkjes op de bodem creeren.

1EV 3482

De ‘hoofdwaterval’ bij de Sunwapta falls slaan we over. Een teveel aan hekjes maakt deze waterval hoewel mooi om te zien fotografisch geheel oninterresant. (voor mij). Wij gaan door naar de ‘Lower falls’. Ook hier weer de bekende hekken. Ik ben de hekken ondertussen goed beu en klim er overheen om toch de foto’s te maken die ik wil maken. Hekken in de natuur, het moet niet gekker worden. We lopen nog een stuk verder en vinden zowaar het mooiste deel van de waterval. De afdeling hekken heeft hier een steekje laten vallen zodat we kunnen gaan en staan waar we willen.

1EV 3522

In de Lonely Planet gids staat een stuk van de oude Highway, de 93 beschreven. Ik vind het deel waar wordt geschreven over de oude brug het meest interessant. Al snel vinden we het pad naar de oude weg. De weg die sinds 1960 niet meer wordt gebruikt is op een smalle strook na weer geheel door de natuur in bezit genomen. Het beton is overal in kleine brokken uiteen gebarsten en bomen en planten schieten overal uit de grond. Wonderlijk hoe snel menselijke aanwezigheid wordt uitgewist.

De oude brug is een tegenvaller. Slechts een betonnen plaat van ongeveer 2 meter breed en 8 meter lang ligt onder in een stroompje langzaam weg te kwijnen. Geen peilers, geen stutten helemaal niets wat op een brug lijkt.

Een ander deel van deze in de Lonely Planet beschreven wandeling spreekt over een aantal watervallen in de ‘beauty creek’die tot 1960 druk bezocht werden. Na het aanleggen van de nieuwe weg werd de loopafstand naar deze watervallen ongeveer een kilometer langer en daardoor voor de reizigers een stuk minder interresant.
Weg van alle toeristische drukte lopen wij over het pad naar boven. De eerste waterval is een van de vele Wow momenten die we die dag zullen meemaken. Over een lengte van 3 kilometer vinden we totaal 8 watervallen met prachtig helder blauw water omringt door een van de mooiste bossen die we tot nu toe in Canada hebben gezien. De gele, gouden en bijna rode rotsen in en om het water steken mooi af tegen het groen van de naaldbomen aan de oevers.

1EV 3563

Dat de watervallen in de vergetelheid zijn geraakt heeft als grote voordeel dat er niet 1 hek te zien is. Hier mag je gewoon naar beneden vallen als je daar behoefte aan hebt. We genieten dan ook met volle teugen van dit ‘sprookjesbos’ rondom de Stanley Falls doorsneden door de ‘beauty creek’.

1EV 3642

We rijden verder tot we een mooi uitzicht hebben op de Athabasca Gletsjer. De Wilcox camping wordt ons nieuwe thuis voor de nacht…

1EV 3665