IJsland 2006

Zaterdag 12 augustus 2006, Een kapotte broek, knie en een gekrenkt ego.

04:30 AM. Doordat mijn blaas dreigt over te lopen krijgen mijn hersenen het sein om wakker te worden. Een blik uit het raam is voldoende om klaar wakker te worden, me aan te kleden, mijn fotoapparatuur te voorschijn te halen en me naar de Strokkur te spoeden. Ook ’s-Nachts als niemand kijkt gaat hij gewoon door met iedere acht minuten een waterfontein de hoogte in te smijten. Dit keer zijn slechts de opkomende zon en ik getuigen van dit geweldige fenomeen. De door de zon van onderen beschenen wolken zijn diep rood van kleur. Ik plaats Strokkur tussen mijn camera en de rode wolkenlucht op, en wacht een paar minuten tot Strokkur begint te spuiten. In de ochtend als je alleen bij de Strokkur staat, en alles stil is kun je zijn hart horen bonken. Vlak voor de uitbarsting wordt het geluid luider. Boem Boem, Boem Boem. En dan……… Tot wel 20 meter hoog spuit het hete water de lucht in, op zijn weg terug naar beneden dreigen enkele druppels wel erg dicht bij mij neer te gaan vallen. Ik wil niet weten hoe heet deze druppels aan voelen als ze op je hoofd landen, dus ik grijp mijn camera met statief, en wil een paar stappen opzij zetten. Het volgende moment buitel ik met statief en al over de grond. Een grote steen die er waarschijnlijk al eerder lag ontneemt me mijn evenwicht. Als een moeder die zich over haar kind ontfermt bescherm ik de camera met mijn lichaam zodat deze de grond niet raakt. Twee defecte camera’s in een vakantie gaat mij toch wel te ver. Met een kapotte broek, een flink geschaafde knie, een verrekte spier in mijn nek en een gekrenkt ego sta ik weer op. Gelukkig was ik om dit tijdstip alleen hier, en heeft niemand het gezien. De foto’s zijn de moeite waard zodat ik mijzelf gelukkig kan prijzen met prachtige plaatjes. Ik maak nog verschillende foto’s van andere hete bronnen, en kruip na een uur enigszins verkleumd mijn bed weer in. Langzaam warm ik weer op, worden mijn ogen zwaar en val ik weer in slaap.
Als ik wakker wordt zie ik dat de prachtige zonsopgang zijn belofte niet is nagekomen. Het regent! Niet hard, maar aan de hemel hang slechts de bekende IJslandse grijze deken. Na het ontbijt houdt het in ieder geval op met regenen, en maken we een wandeling over het hete bronnen gebied. Het weinige contrast van de grijze stoom met de grijze lucht maakt het gebied tot een mistroostig geheel. Al snel laten we het gebied achter ons en rijden door naar de 10 kilometer verderop gelegen Gullfoss. Ook Gullfoss heeft een zonnetje nodig om tot volle glorie te komen, en dat ontbreekt. Wat niet ontbreekt zijn de vele toeristen. Stonden we hier een paar jaar geleden nog bijna alleen, nu rijden er bussen af en aan. Honderden mensen komen het prachtige natuurwonder aanschouwen. Erg logisch, maar tegelijk ook erg jammer. Het gevoel in een desolaat landschap te staan lijkt nu een beetje meer op het bezoeken van een attractie in Disney Land. We besluiten daarom ons geluk te proberen aan de minder bekende overkant van de Gullfoss. We rijden een stukje terug, en nemen de afslag 30 naar Fluðir, Dan slaan we af naar …………. We rijden tot aan het bord dat aangeeft dat de weg dood loopt, en houden rechts aan. Een paar kilometer verderop staan we stil bij een bordje dat ons de weg wijst naar de Gullfoss. Anderhalve kilometer terrein scheiden ons van de Gullfoss. Deze anderhalve kilometer leggen we af in een half uurtje, om vanaf deze zijde een blik te kunnen werpen naar de mierenhoop aan de overkant.
Het volgende op de route is Skogar. We willen hier morgen gaan wandelen, en er voor zorgen dat we daar in de ochtend meteen mee kunnen beginnen. Vanwege de honger stoppen we al bij de Seljalandsfoss om ons potje te koken. Het is inmiddels flink gaan waaien, en de camper wiegt behoorlijk heen en weer. Maar we staan droog, en zitten binnen uit de wind. We laten ons de gebakken piepers heerlijk smaken, en rijden door naar Skogar. De camping is aardig vol, maar niet zo vol dat we geen plaatsje meer vinden kunnen.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15