Reisverslag Schotland

Vrijdag 25 juli

In de ochtend, als er nog flarden mist boven het water en in de bergen hangt, ziet het kasteel er een stuk mistroostiger uit. We gaan richting Isle of Skye. Onderweg stoppen we bij een oud vervallen kerkhofje en een mooie waterval. We willen ook gaan kijken naar een berg die in de boekjes omschreven staat als de meest gefotografeerde berg van Schotland. Jammer voor ons, maar de laaghangende bewolking ontneemt ons het complete zicht op wat voor berg dan ook. We bewaren deze berg dan maar voor de terugweg, omdat we hier dan toch weer langs komen. Maar nu geven we gas richting Portree. Een echt toeristenstadje met fel bont gekleurde huisjes. Ook hier is veel bedrijvigheid van voornamelijk toeristen. Ook wij wandelen door het stadje om alles eens goed te bekijken. We lopen een oud kerkje in, en lopen een keer rond over het oude kerkhofje. De plaatselijke VVV is gevestigd in een voormalige gevangenis. Dan gaat de tocht verder naar “The old man of Storr”, een 53 meter hoge rotspunt die zo schuin staat dat je je afvraagt waarom deze niet omvalt. Het eerste stuk van de wandeling gaat door een donker bos, waar ondanks de felle zon, geen straaltje zonlicht de grond raakt. Bomen waar nog enigszins licht opvalt staan vol met helder groen mos. De wandeling naar “The old man of Storr” duurt ongeveer 45 minuten waarbij we alleen maar klimmen. Dan staan we voor een schapenhekje waar we doorheen moeten. De doorgang is zo smal dat de rugzak

en camera tas af moeten. Een beetje forse man of vrouw vind hier volgens mij zijn/haar Waterloo en zal of moeten gaan klimmen, of omdraaien. Dan staan we nog ongeveer 100 meter onder de rots. Natuurlijk willen we graag helemaal naar de rots, maar het pad is hier zo steil en glad dat het niet echt verantwoord lijkt. Bovendien zien we een paar mensen bij de rots staan die proberen op handen en voeten weer naar beneden te komen. We besluiten dat we de rots vanaf hier ook wel mooi vinden. Een stukje verderop genieten we van een mooi uitzicht alvorens weer ongeveer 45 minuten naar beneden te lopen.

Zaterdag 26 juli

Vandaag was niet mijn beste dag, ook al begon hij vrij goed. We stoppen bij Kiltrock. Een steile klif die veel weg heeft van een schotse rok. Vanaf een platform hebben we een mooi uitzicht op een waterval die hier een 50 meter naar beneden de zee in stroomt. Door de wolken komt af en toe de zon tevoorschijn, en een paar minuten later staan we in de volle zon. Het hek dat er voor moet zorgen dat we niet het water achterna gaan wordt door de wind bespeeld. Dan gaan we voor een wandeling. Een mooie weg leidt ons naar de Quiraing, waarvan de uitsteeksels bizarre vormen hebben. Vanuit hier loopt een vrij gemakkelijk pad naar de steile rotswanden. Het is niet erg koud, maar als de wind opsteekt en de zon achter de wolken verdwijnt koelt het hard af tot misschien maar een graad of 10, al voelt het zelfs kouder, Toch komen we mensen tegen die met een korte broek en een blouse met korte mouwen de wandeling trotseren. (Wij lopen met lange broek, trui en jas en hebben het zelfs dan niet echt warm). Na een uurtje hebben we ons einddoel bereikt, en hebben een mooi zicht op de loodrechte hoge kliffen. We draaien om, en lopen terug. Na ongeveer een 20 minuten schuif ik uit. Ik kan me nog net staande houden, maar ik voel mijn rug en schouders geheel verkrampen. Ook mijn nek begint stijf te worden. Gedurende de rest van de wandeling voel ik hoofdpijn opkomen. Bij de auto neem ik een paracetamol, maar het wil niet echt zakken. Dan gaan we een stuk rijden. We slaan af bij de weg die naar Kylerhea en Otterhaven leid. We weten nog niet wat we hier kunnen verwachten, maar otterhaven klinkt wel leuk. We rijden over een single track road door een mooi landschap. De weg daalt erg steil naar beneden, en dan staan we bij Otterhaven.

Een wandeling van een kleine mijl voert ons naar een schuilhut. Van hieruit zien we in een half uur tijd een viertal zeehonden, twee otters en twee grijze reigers. Verderop zitten een aantal aalscholvers en meeuwen. We lopen terug naar onze auto, als de hoofdpijn en schouderpijn weer hevig komt opzetten. Bij de camper neem ik weer een paracetamol, en we rijden een paar kilometer verder voor een vroege overnachting. Met nog een paracetamol val ik vroeg in slaap, maar niet voordat ik even heb genoten van een prachtige rode zonsondergang.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9