Menu Close

1 september

Vol goede moed beginnen we in de ochtend met een wandeling bij Glen Brittle naar Rubh’an Dúnain. Het is een wandeling van tussen de 11 en de 13 kilometer. Dat wil onder andere zeggen dat ik de inhoud van mijn fotorugzak moet aanpassen aan de duur van de wandeling. Laten we het houden op de kunst van het weglaten.

Het eerste wat uit de rugzak verdwijnt is mijn twee kilogram wegende 50-500 mm objectief. Een objectief dat heel geschikt is voor het fotograferen van wildlife en vogels. Op de meeste wandelingen beperkt het wildlife zich hier tot schapen. Vooral veel schapen maar ook enkele koeien. De populatie aan vogels is voornamelijk opgebouwd uit kraaien, meeuwen, vinken en kwikstaartjes. Mooie vogels, maar niet overtuigend genoeg voor 11 tot 13 kilometer met twee kilogram extra bagage.

We lopen even binnen bij de receptie van de camping om de laatste weerberichten te controleren. In deze uithoek, en met uithoek heb ik het dan over zowat heel Skye mogen we al blij zijn als we telefonisch bereik hebben, van internet en dan in het bijzonder 3 of 4G heeft hier volgens mij nog niemand gehoord. Het is dus niet mogelijk zelf voor vertrek even online het weerbericht te bekijken.

Het weerbericht ziet er niet goed uit. En niet goed is dan erg zacht uitgedrukt. Rond 11:00 worden de eerste heftige buien verwacht. Je weet natuurlijk nooit waar die buien aan land zullen komen, dus we houden de hoop dat het wel mee zal vallen.

Voor morgen ziet het er iets beter maar niet rooskleurig uit. Even twijfelen we nog of we de wandeling een dag uitstellen, maar we willen het er toch op wagen.

De beheerder weet me nog te vertellen dat er op de route vaak arenden gezien worden. Dat wordt dus toch nog sjouwen met twee kilogram extra bagage. Ik mag weer even terug naar de camper.

Vol goede moed beginnen we even later aan deze veelbelovende wandeling. We zijn nog maar een goede kilometer onderweg als de eerste bui zich aandient. De regenjas komt uit de rugzak en gaat aan. Slechts een paar passen verder wordt het ook tijd voor de regenbroek en gaat de regenhoes om de rugzak. Voor Ans geld hetzelfde, zodat even later twee in plastic verpakte mensjes door de stromende regen over zompige bodem dapper doorstappen.

Niet zo heel veel later kom ik er langzaam achter dat mijn onlangs zelf gerepareerde regenbroek niet echt helemaal waterdicht is zodat ik al na korte tijd de straaltjes regenwater langs mijn benen naar beneden voel glijden. De regenbroek was ooit gerepareerd in het kruis, en dat is dan ook precies de plek waar het angstvallig koud en nat begint te worden.

Het haalt al snel het plezier een heel eind uit de wandeling. Turend in de richting waar de wolken vandaan komen is er ook geen zicht op ook maar een beetje beter weer. Het is grijs en iets donkerder grijs in welke richting we ook kijken.

We besluiten om terug te keren naar de camper waar we ons gaan beraden op alternatieven. Druipend van het regenwater stappen we onze camper binnen en beginnen langzaam onze natte kleding af te pellen. Bij mij stopt dat afpellen pas als ik in mijn adamskostuum sta. Ik droog mezelf af, hijs mezelf in droge kleding en plof neer op de bank.

Het alternatief voor de middag is lezen en of andere dingen doen in de camper. Onder het genot van een hete kop koffie stort ik me op een van mijn projecten waaraan ik al een tijdje werk en blader zo nu en dan door wat foto’s van deze vakantie.
Vandaag blijft mijn camera ongebruikt in de tas zitten. Morgen doen we weer een poging om de wandeling tot een goed eind te brengen, maar dan zorg ik wel voor een goede regenbroek en een goede regenjas, want ja, die hebben we gewoon bij ons.