Menu Close

4 september

Vandaag gaan we Skye dan verlaten. We denken het allemaal wel zo’n beetje gezien te hebben. Bovendien is de lucht grijs en miezert het een beetje. Een lange wandeling zit dan ook ook niet in de planning.

We rijden terug over dezelfde weg waar langs we gekomen waren. We zijn nog maar net vertrokken als de eerste heuvel zich aandient. Heuvel is een nogal groot woord voor deze kleine stijging. Maar mooi dat onze camper het vertikt om de heuvel te nemen. De motor is nog maar net wakker, en dan heeft hij wel eens wat nukken. Een van die nukken is dat hij dan op vlak terrein wil beginnen om even op te warmen. Helaas, dat zit er niet in. Voor ons zit er niets anders op dan een stukje in zijn achteruit de heuvel af te gaan, en middels een wat vlakker stuk de auto alvast wat snelheid te geven. Nu redden we het net, maar het is genoeg voor onze auto die nu wakker is en zich van zijn beste kant te laten zien bij de volgende heuvel. Eerlijkheidshalve zorg ik hier natuurlijk ook voor wat snelheid voordat we de heuvel beklimmen, maar we komen boven.

Onze blik wordt gevangen door een perceel dat vroeger ooit een bos moet zijn geweest. Er staan nog al wat boomstompen, en zo hier en daar zijn ze in de gauwigheid wel eens een boompje vergeten te kappen. De vergeten bomen hebben een nogal mystiek uiterlijk wat je in fotografie termen fotogeniek zou kunnen noemen. Even later probeer ik over glibberige bodem het juiste standpunt voor het vastleggen van deze boom te vinden. Het is een beetje zoeken met hoogtes en laagtes en een beetje meer naar links of naar rechts, maar uiteindelijk keer ik tevreden met het resultaat terug naar de camper.

De volgende halte wordt een kasteel ruïne. Knoc Castle. Na eerst een keer verkeerd te zijn gelopen vinden we uiteindelijk een pad met een heuse richtingaanwijzer naar het kasteel. Als we een klein huisje, het laatste huisje van het pad voorbij lopen stapt een oudere man met twee honden naar buiten. De man vraagt ons of we onderweg zijn naar de ruïne. Als we bevestigend antwoorden vraagt hij ons of we kunnen zwemmen. Ons antwoord, ja dat wel maar dat is vandaag niet de bedoeling. Hoezo?

Blijkbaar lopen we verkeerd. We moeten een klein stukje terug, en dan net voor het hek rechts door een klein poortje. Als we rechtdoor lopen eindigen we bij de koeien die hoog boven op de weide staan. Het mannetje vind dat behoorlijk komisch. Met een plat Schots accent begint hij ons van alles te vertellen. We verstaan er weinig van, maar dat kan ook te maken hebben met de flinke alcohol walm die van hem vandaan komt. Ik kijk even op mijn horloge om te verifiëren of het inderdaad nog voor de middag is.

Maar goed, hij is allervriendelijkst en wijst ons het juiste pad. Wij zetten onze wandeling voort en staan even later tussen de muren die ooit toebehoorden aan een heus kasteel. Met een beetje klim en klauterwerk weten we ook nog aan de onderzijde van de ruïne te komen vanwaar je eigenlijk enkel klimop ziet waar eens de muren van het kasteel zichtbaar moeten zijn geweest. Als we het allemaal wel gezien hebben keren we terug richting het pad.

De schotse man zit echter een beetje verlegen om een praatje en komt met zijn honden op ons af. Gelukkig zit er een rivier tussen ons en de man in, want eigenlijk hebben we niet zo’n behoefte aan een dronkenmans gesprek. De om een praatje verlegen man is echter echt verlegen om een praatje en stapt vastbesloten met zijn rubberlaarzen door het riviertje. Niet veel later weet hij onze zijde van de rivier te bereiken.

Wat ik al zei, het is een allervriendelijkste man. In geuren en kleuren verteld hij over zijn geschiedenis, hoe hij vanuit Glasgow hier terecht kwam, en over zijn huisje waar vanuit je in de donkere maanden zo mooi naar de sterren kunt kijken. Ook verteld hij over zijn rivier waarvan hij overtuigd is dat als je goed luistert hij voor je zingt. Hij besluit hij ons ook even mee te nemen naar zijn pub. Nu is het nog steeds ochtend, en Ik ben benieuwd wat hij ons wil laten zien. Hij moet lachen als zijn honden zijn “pub” locatie verraden. Het is een plekje aan het water waar hij in enkele gaten in de grond snel zijn drankvoorraad kan verstoppen als er iemand aankomt. Als hij verder loopt staat zijn hond hem raar aan te kijken, want waarom gaat hij naar de pub en drinkt hij dan niets? Terwijl wij verder lopen blijft de hond even staan om even later toch maar weer bij ons aan te sluiten.

Even later nemen we afscheid van deze man die Willy blijkt te heten. Trots laat hij zijn tatoeage zien waarin zijn naam staat geschreven. Hij heeft het over onze prins die ook Willem heet. Als ik hem vertel dat Willem inmiddels koning is ligt hij helemaal in een deuk. King Willy… Hij zwaait ons uitbundig uit, en wij zwaaien terug.

We rijden verder naar de brug die Skye met het vaste land verbind. Aan de overkant van de brug ben ik een beetje teleurgesteld. Ik had gehoopt op een plek waar ik even kon stoppen om wat foto’s te maken, maar helaas, er is een stopverbod op de hele brug.

Aan de overkant van de brug zetten we de camper even stil op een parkeerplaats als het zachtjes begint te druppellen. Al snel komt de regen met bakken uit de hemel. Het heeft geen zin, of in ieder geval heb ik geen zin om hier uit te stappen. Rijden hoort ook even tot de dingen die ik liever niet doe, want de ruitenwissers zouden het water niet kunnen verwerken.
Sterker nog, na een tijdje komt er zelfs water door ons dakraam naar binnen. De regen valt met zo’n grote hoeveelheden dat het dak moeite heeft het water af te voeren. Om dat water een beetje te helpen besluiten we toch maar even te gaan rijden. Bij de eerste meters die ik rijd stromen liters water tegelijkertijd over de achterruit naar beneden. En ongelooflijk maar waar, al na een paar honderd meter rijden, net als we aankomen bij een supermarkt stopt de regen en breekt de zon alweer door.
Terwijl Ans de supermarkt ingaat kijk ik geamuseerd naar verschillende mensen die waarschijnlijk te voet de brug over waren gegaan om wat foto’s te maken en geen mogelijkheid vonden om te schuilen. Bij hun auto staan ze hun kleren uit te wringen. Ik mag dat best amusant vinden, want zelf lachen ze er ook om.

Ik wilde eigenlijk zelf ook nog wat foto’s maken vanaf de brug, maar toen we eroverheen reden bleek het nergens mogelijk om te stoppen. We rijden dus terug naar Skye en parkeren onze auto aan de Skye kant van de brug. Vanaf hier lopen we de brug over zodat ik wat foto’s kan schieten. En dan natuurlijk weer terug naar de camper. Nogmaals rijden we de brug over en stoppen dan bij een souvenirwinkeltje. Terwijl ik in een van de fotoboeken van Skye blader valt mijn oog op een foto van een grot die in reisgidsen wordt omschreven als niet zo mooi. Maar hij is prachtig. We besluiten dat we die grot toch nog willen gaan bekijken, en voor de zesde keer vandaag nemen we de brug die Skye met het vaste land verbind en zette koers naar Elgol.

De grot is echter alleen bij laag tij te bereiken, en daarvoor zijn we al te laat. We besluiten onderweg maar bij een paar plekken wat meer tijd te nemen en plannen het grottenbezoek voor morgen.
Een van de dingen waar we bij stoppen is de ruïne van de Gill kerk. Ik had er al wat foto’s van gezien in een wandelgidsje, maar wilde niet enkel voor de ruïne van deze kerk hier naar toe rijden. Nu we er gewoon langs af komen kan ik het niet laten om de kerk van alle kanten te fotograferen. Het is dan ook prachtig weer geworden, en dan kun je fotograferen wat je wilt, het is allemaal mooi.

 

Aan het eind van de dag parkeren we de auto aan een baai waar we rustig wachten hoe de dag wordt verruild met de nacht.