Menu Close

21 augustus

De volgende ochtend is de zee weer gekalmeerd. We wandelen wat over het dek om het laatste half uurtje dat nog rest van de overtocht nuttig te besteden. Dan horen we de omroepster zeggen dat de transferbussen voor de passagiers die gebruik maken van de minicruise naar Newcastle al klaar staan. Tevens moeten deze passagiers er zorg voor dragen om uiterlijk 17:00 weer aan boord van de “Princess of the Seas” te zijn voor hun terugreis naar IJmuiden. O hoera, wat een plezier, nog zeeziek van boord gaan voor een dagje winkelen in Newcastle, en dan vanavond die ellende van eten bij een deinende zee en overnachten in een veel te warme cabine terwijl je zo nu en dan mag sprinten om met je hoofd boven de toiletpot te mogen hangen in de hoop dat het na deze lozing over is, nog eens mee te mogen maken.

Nee, wij blijven eerst even een paar weekjes in Schotland in de hoop dat we deze overtocht zijn vergeten alvorens we terug naar IJmuiden mogen schommelen.

Onze auto is een van de laatste die door de ferry wordt uitgespuwd. Nog even een paspoort controle, en we mogen Groot Brittannië betreden. Gelukkig is een en ander zo ingericht dat je niet eens per ongeluk aan de rechterkant van de weg terecht kan komen. Zo hobbelen we even later vrolijk aan de linker kant over Schotse wegen.

Onze eerste stop op onze Schotland reis is: “Saint Abbs Head”, een natuurgebied met op een van de hogere klippen een vuurtoren. Nu doen vuurtorens het fotografisch meestal wel goed, dus ik heb ook echt wel zin in deze wandeling.

De rugzak gaat om en we beginnen aan onze wandeling. Echter, bij het verlaten het parkeerterrein staat een bord dat ons er op wijst dat we toch echt twee pond moeten betalen voor het parkeren. En laten wij nu enkel Euro’s bij ons hebben. We hadden verwacht dat we toch wel snel een pinautomaat zouden treffen, maar tot nu toe zonder resultaat. Onze Euro’s willen ze echter niet hebben. Ponden of niks. Nou ja, niks dus. De vriendelijke schotse dame die bij het plaatselijke winkeltje werkt zegt ons “No worries, It ’s gonna be allright”. De eerste Schot die we tijdens onze reis ontmoeten is meteen ook een hele aardige.

Wij beginnen aan onze wandeling naar de vuurtoren. Voor mijn gevoel is de vakantie nu toch echt begonnen, en dat ongeveer 21 uur na dat ik de deur achter mij dicht trok, 920 woorden en anderhalf A4tje. Niet slecht toch…

De wandeling is redelijk zwaar, niet alleen het klimmen maakt het moeilijk. De rugzak met veel, heel veel fotografische apparatuur heeft al lange tijd niet meer over mijn schouders gehangen. Meestal weet ik precies wat ik nodig heb en kan ik volstaan met een niet al te volle tas, maar zo in het onbekende met sterk wisselende temperaturen en vochtigheidsgehaltes in de lucht moet er toch echt wat meer mee.

De beloning is natuurlijk de aankomst bij de vuurtoren waar we in een lekker zonnetje op het gras even bijkomen van deze eerste wandeling. De vuurtoren ligt op een mooie plaats met uitzicht op zee, maar volgens mij mag je dat uitzicht op zee van een vuurtoren ook wel een beetje verwachten. Als ik denk dat ik alle hoeken, gaatjes en invalshoeken van de vuurtoren fotografisch heb vastgelegd beginnen we aan de terugweg die gelukkig voornamelijk bergaf plaatsvindt.

Ik sta al snel in de startblokken voor ons volgende doel. New Berwick met zijn onder kenners beroemde BassRock. Een gigantische rots in de “Firth op Forth” met daarop de grootste kolonie Jan-van-Genten van Europa. Ik had er graag ook echt naar toe gegaan, maar dat paste niet binnen onze planning. Er zijn maar een paar landingen per jaar, en zelfs die gaan niet altijd door.

Van afstand is het ook een mooi object, en vroeg in de avond, of laat in de middag het is maar net hoe je het noemen wilt lopen wij langs de kust om een zo mooi mogelijke locatie te vinden om de rots te bewonderen en op de foto te zetten. Het licht zit niet echt mee, al is het ook niet echt slecht zodat ik veel tijd doorbreng met zoeken naar voorgrondjes, doorkijkjes of andere elementen die de foto net iets meer moeten/kunnen geven.

Als ik het uiteindelijk genoeg vind en terug wandel naar de camper kom ik een Schot tegen met wie ik aan de praat raak. Hij wil weten of ik mooie shots heb kunnen maken. Ik vertel hem dat het licht tot nu toe enigszins tegenviel, maar dat we morgen nog een nieuwe poging zullen gaan wagen. Hij verteld mij dat we dan beter naar Cliff Rock Beach kunnen gaan. Hij vertelt zo enthousiast dat we besluiten dit morgen op het programma te zetten.