Menu Close

22 augustus

Als mijn ogen die ochtend open gaan is een van de eerste dingen die ik zie een grijze lucht en regendruppels op de ramen. De ultieme uitnodiging me nog maar een keertje om te draaien en de oogjes opnieuw te sluiten.

Ik schrik wakker als ik Ans hoor zeggen dat BassRock zo ook wel erg mooi is. Ik kijk uit het raam, en spring in een keer zowel uit mijn bed als in mijn broek. Mijn T-shirt, en sokken volgen al snel en met een vrij uitzicht vanuit de camper sta ik binnen de 2 minuten buiten met mijn camera gericht op de rots. Enkel een golfspeler verpest enigszins mijn uitzicht. Gelukkig loopt hij op een plek waar ik met een beetje photoshop deze speler vrij eenvoudig van het wereldtoneel zal kunnen laten verdwijnen zonder dat er ooit een haan naar kraaien zal.

Na het ontbijt herhalen we de wandeling van gisteren. Toen was het vloed, en moesten we vechten om een stukje strand. Nu bij laag water is er overal veel meer ruimte. Fotografisch is er echter niet veel meer uit te halen als gisteren, dus lopen we terug en gaan we naar Cliff Rock Beach voor een ander uitzicht op de voor mij tot de verbeelding sprekende rots.

Het strand is alleen te bereiken via een slagboom waar je drie pont moet betalen om deze te openen. Ik twijfel nog even omdat de opening wel erg smal is, maar als ik even buiten kijk moet ik concluderen dat ik waarschijnlijk wel door de poort zal passen. Althans dat de camper dat doet.

Al snel wordt het weggetje smaller wordt het van verhard naar onverhard en wordt de begroeiing aan de zij en bovenkant van onze camper dichter. Als we wat later op de parkeerplaats aankomen, hangt er dan ook een half bos aan de uitsteeksels die campers nu eenmaal hebben. Na enige noeste arbeid weet ik de begroeiing weer te verwijderen waarna we ons naar het strand kunnen begeven.

Van tevoren hebben we op het getijdenschema gekeken (Hoera voor de smartphone met Apps) en ik weet dus dat het op dit moment laag water is. We komen dan ook aan bij een gigantisch breed en mooi geel strand.
Op advies van de Schot die ik gisteren ontmoette loop ik eerst naar een bouwwerk met daarboven op een kruis. Volgens hem heb je van daaruit een mooi zicht op BassRock. Een zicht dat met vloed onbereikbaar wordt. Ik loop tussen stenen die begroeid zijn met een mooi diepgroen soort zeegras. Je zou bijna de vergelijking kunnen trekken van rotsen met een flinke bos haar. Mijn vader zij vroeger altijd, van koffie krijg je groen haar, dus heel ongeloofwaardig vind ik het ook niet.

Even later komt Ans ook naar het strand en lopen we samen naar de toren. Het vinden van een goede route valt niet mee. Het vele zeewier heeft de rotsen behoorlijk glad gemaakt. Op de schuin aflopende stukken valt het nog mee, maar soms gaat het een paar meter recht naar beneden. We zigzaggen dan ook tussen de rotsen die we afwisselen met wiergroeiers en schelpgroeiers. De schelpgroeiers hebben de voorkeur, want die bieden een enorme goede grip onder onze schoenen. Hier is het wel belangrijk om niet uit te glijden, want dan hebben we nooit voldoende pleisters in onze verbandkist om alle schade af te plakken.

We komen zonder kleerscheuren aan bij het kruis waar ik naar hartenlust BassRock, de toren en de Noordse Stern die boven onze hoofden blijft krijsen fotografeer. Niet veel later krijgen we gezelschap van een zeehond die ons wel heel leuk vind. Keer op keer komt hij terug om te kijken of we nog op ons stekkie staan.

Heel lang kunnen we niet blijven staan. Daar zijn verschillende redenen voor. De eerste reden is dat er hier nog meer te zien is, de tweede reden is dat ik weinig zin heb om terug te moeten zwemmen. Het water begint alweer te stijgen ten teken dat we weer terug moeten zigzaggen naar het veilige strand.

Enkel bij de groene steenhoofden blijven we even staan om wat foto’s te maken en natuurlijk te genieten van dit prachtige uitzicht.

De rest van de middag vertoeven we aan het strand terwijl de zee ons langzaam maar zeker steeds verder terug naar de camper toe dwingt. Als het getijde op zijn hoogst is wordt het tijd om het strand te verlaten. Terwijl Ans haar hardloopschoenen aantrekt om een uurtje energie te gaan lozen zak ik in de camper onderuit met een boek, waarvan ik alleen de eerste alinea’s kan lezen alvorens mijn ogen vanzelf dichtvallen.

Iets voor zonsondergang zijn we weer terug bij ons stekkie waar we ook de afgelopen nacht hebben gestaan. Dat is geen slechte keuze, want we worden getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Terwijl de meeste mensen die hier gewapend met camera aankomen de hoge klippen opzoeken, zoek ik het alweer terugstromende water van de zee op. Laag bij het water geniet ik van de soms dieprode reflecties veroorzaakt door de ondergaande zon.