Menu Close

23 augustus

Als ik de volgende ochtend rond 05:00 mijn ogen open en naar buiten kijk zie ik een smalle rode streep achter Bass rock. Had ik al verteld dat we op ons plekkie uitzicht hadden op Bass rock? De zon is bezig de nacht te verjagen en doet dan vandaag met felle kleuren.

Met een klein beetje tegenzin sta ik even later naast mijn bed en ben ik bezig me aan te kleden. Zonsopkomst bij Bass rock, als je daar al zo lang naar uitkijkt, mag je natuurlijk niet in bed blijven liggen, hoe lekker warm dat bedje ook is, en hoe lief het ook aan mij vraagt om alsjeblieft weer terug in haar te kruipen.

Ik verman me, ja soms doe ik dat, en sta zo even later buiten in de koude wind te kijken en te wachten hoe het schouwspel langzaam veranderd net zo lang tot het rode licht is gedoofd en ik weer de warmte van het bed op mag zoeken. De regenboog die ondertussen achter mij was ontstaan, liet ik dit keer maar schieten. Mijn aandacht was nu volledig voor de opkomende zon.

In bed kom ik langzaam weer op temperatuur en zak ik terug in dromenland. Dan hoor ik ergens ver weg iemand zeggen “het wordt nu weer mooi”… Even wil ik net doen of ik niets hoor, maar helaas. Een stemmetje in mij zegt, kom op jongen, naar buiten! Fotograferen!

En zo sta ik binnen het uur voor de tweede keer buiten in de koude foto’s te maken.

Na het ontbijt beginnen we aan onze tocht van Oost naar West Schotland. Het is een goede dag om te rijden, want de lucht is enkel grijs en laat zo nu en dan zijn tranen rollen over het schotse landschap. Wij genieten in de camper van zo nu en dan toch de mooie uitzichten en het meeblèren met de muziek die uit de luidsprekers galmt.

Vroeg in de avond komen we aan bij Eilean Donan Castle. Een mooi moment om de dag de dag te laten en te stoppen met rijden. Toen ik hier in 2003 stond te fotograferen in het half duister stond ik hier vrijwel alleen. Nu het fotograferen toegankelijker is geworden met de intrede van het digitale tijdperk zie ik mij omringd door enkele tientallen fotografen. Wat nog steeds niet veranderd is, is gelukkig de luiheid van de meeste mensen. Het kost me dit keer dan ook maar twee minuten om en uit de mensenmassa te ontsnappen en een beter standpunt te vinden.

Zo schiet ik nog even door terwijl het gezelschap van midges een beetje opdringerig begint te worden, maar ja, alles voor die ene plaat natuurlijk.

Als de duisternis echt invalt, gaan we op zoek naar een leuk plekje voor de nacht. De bonus van het plekje is het uitzicht op het kasteel, ook al staat het enigszins verborgen achter wat struiken.

Als het begint te regenen wil ik eigenlijk mijn fotospullen op gaan ruimen als ik zie dat het leuk werkt met de reflecties van het in de avond verlichtte kasteel. Ik blijf dus fotograferen terwijl ik langzaam steeds natter wordt, maar waardoor ik geen last heb van de midges, want die gaan bij regenweer wel liever schuilen.